۱۵۹۵-درسی که استاد از شاگرد آموخت.+ محبت حقیقی و تواضع در برابر علم و عالم

ادب کردن و احترام گذاشتن نسبت به همنوع از سفارشات اسلام است، حتی اگر نسبت به شما بی‌احترامی شده باشد، اما نسبت به استاد و شخصی که انسان از او مطلبی می‌آموزد اسلام تأکیدات بیشتری دارد و متعلم همواره مدیون معلم خویش است و باید حرمت او را نگه دارد.

 

آیه:

(( یکی از علائم و نشانهای محبت حقیقی بزرگداشت علم و تکریم عالم است، حتی در عدم احترام و اکرام از سوی عالمان و دانشمندان مومن و متدین و انسان دوست.))

خداوند متعال در قرآن می‌فرماید:

 

لا تَسْتَوِی الْحَسَنَهُ وَ لاَ السَّیِّئَهُ ادْفَعْ بِالَّتی‏ هِیَ أَحْسَنُ فصلت/۳۴

هرگز نیکی و بدی یکسان نیستند، پس بدی را با نیکوترین خصلت دفع کن

آینه:آیت الله العظمی مرعشی نجفی

حکایت؛ مرحوم آیه الله العظمی مرعشى نجفی از علمای با اخلاق و پر تلاشی بود که زحمات فراوانی برای اسلام کشید و کتابخانه عظیم و با ارزشی را از خود به یادگار گذاشت. ایشان گفتند: من براى مرجعیت حتی یک قدم هم برنداشته‌ام و آنچه حاصل شده است لطف خداوند و عنایت اهل‌بیت علیهم السّلام بوده است.

منقول است در زمان تحصیل علم، هنگامی‌که به درس می‌رفتند، غالباً بعد از پایان درس به همراه استاد روانه می‌شدند و سؤالات و اشکال خود را از او می‌پرسیدند. در یکى از روزها که با استاد همراه شدند و سؤالاتی را از ایشان پرسیدند، استاد ناراحت شد و با عصبانیت بر سینه ایشان زد و او را به عقب راند، امّا این عالم اخلاق مدار دست استاد را گرفتند و بوسیدند، این عکس‌العمل، استاد را سخت متأثر نمود و اظهار داشت اى شهاب! من امروز از تو درس ادب آموختم.۱

  1. با اقتباس و ویراست از کتاب کرامات مرعشیّه