۴۷۴- حضرت حافظ و کنایه گویی از فضائل اهل البیت علیهم السلام

مهدی دین پناه رسید

m

بیــا که رایـتِ منصـور پادشــاه رسـیــد

نویـد فتـح و بشـارت به مهر و مـاه رسـید

جمالِ بخت ز رویِ ظفر نقـاب انداخـت      

 کمـال عــــدل بـه فریــادِ دادخــواه رســید

سپهرِ دور خوش اکنون کند که ماه آمـد

جهان بِکام دل اکنون رسد که شاه رسید 

ز قاطعـان طریق این زمان شـوید ایمـن

قـوافـلِ دل و دانـش کــه مـردِ راه رســـید

عزیـزِ مصـــر بـه رغــم برادران  غیــــور

ز قعــــر چـاه بـرآمـد به اوج مــــاه رســید

کجاست صوفیِ دجّـال فعل مُلحد شکل

بگــو بسـوز که مهــدیّ دین پنـاه رســید

صبا بگو که چها بر سرم درین غم عشق

ز آتــش دل ســــوزان  و  دود آه رســـید

زشـوق روی تو شاها بدین اسیرِ                               

همـان رســید کز آتش ببرگِ کـاه رســید

مـرو بخـواب که حـافظ به بارگـاهِ قبـــول 

ز وردِ نیم شب و درسِ صبحـگاه رســید