۴۹۵- لذت انسان بودن و لذت انسان فهمیدن+محبت به مقام عالی انسان

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دستensa

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت
صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی

در طریق عشقبازی امن آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهانسوزی نه خامی بی غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وزنو آدمی

گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندرین طوفان نماید هفت دریا شبنمی

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

 بگشای لب که قند فر آوانم آرزوست

 ای آفتاب حسن‌ ٬ برون آ ٬ دمی ز ابر

 کان چهره مشعشع تا بانم آرزوست

 بشنیدم از هوای تو آواز طبل باز

 باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

 گفتی ز ناز : بیش مرانجان مرا ٬ برو!

 آن گفتنت که بیش مرانجانم آرزوست

 وان دفع گفتنت که برو ٬ شه به خانه نیست

 وان ناز و باز و تندی در بانم آرزوست

 این نان و آب چرخ چو سیل است بی وفا

 من ماهیم ٬ نهنگم ٫ عمانم آرزوست

یعقوب وار وا اسف ها همی زنم

 دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

 والله که شهر بی تو مرا حبس می شود

آوراگی کوه و بیابانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت

 شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او

 آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

 زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول

 آن های و هوی و ٫ نعره مستانم آرزوست

 گویا ترم ز بلبل ٫ اما ز رشک عام

 مهرست بر دهانم و ٫ افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

 کز دیو و دد ملولم و ٫ انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود ٫ جسته ایم ما

 گفت آن که یافت می نشود ٫ آنم آرزوست

 هر چند مفلسم ٫ نپذیرم عقیق خرد

 کان عقیق نادر ارزانم آرزوست

 پنهان ز دیده ها و ٫ همه دیده ها از اوست

 آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

 خود ٫ کار من گذشت ز هر آرزو و آز

  از کا و از مکان ٫ پی ارکانم آرزوست

 یک دست جام باده و یک دست جعد یار

 رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست

 من رباب عشقم و ٫ عشقم ربابی است

 وان لطف های زخمه رحمانم آرزوست

 بنمای شمس مفخر تبریز ٬ روز شرق

 من هدهدم ٬ حضور سلیمانم آرزوست

                                 مولانا

سعدی
 

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

 

 

 

 

نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

 

 

 

 

اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی

 

 

 

 

چه میان نقش دیوار و میان آدمیت

 

 

 

 

خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت

 

 

 

 

حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

 

 

 

 

به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد

 

 

 

 

که همین سخن بگوید به زبان آدمیت

 

 

 

 

مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی

 

 

 

 

که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت

 

 

 

 

اگر این درنده‌خویی ز طبیعتت بمیرد

 

 

 

 

همه عمر زنده باشی به روان آدمیت

 

 

 

 

رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند

 

 

 

 

بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت

 

 

 

 

طیران مرغ دیدی تو ز پای‌بند شهوت

 

 

 

 

به در آی تا ببینی طیران آدمیت

 

 

 

 

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم

 

 

 

 

هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت