RSS
 

۲۱۲۹-درس چهارم- محبت حقیقی و زبان مناسب آن

۲۴ فروردین

مولوی » مثنوی معنوی » دفتر چهارم

چونک با کودک سر و کارم فتاد                  هم زبان کودکان باید گشاد

که برو کتاب تا مرغت خرم                           یا مویز و جوز و فستق آورم

در تاریخ آمده است که وقتی کودکی را برای دعا کردن یا نام گزاری نزد رسول خدا(ص) می‌آوردند آن حضرت او را با آغوش باز می‌گرفت و در دامن خود می‌نهاد. گاهی اتفاق می‌افتاد که کودک در دامن پیامبر ادرار می‌کرد و کسانی که ناظر بودند با کودک تندی می‌کردند.حضرت آنان رامنع می‌کرد و می‌فرمود: با تندی و خشونت از ادرار کودک جلوگیری نکنید. آن‌گاه کودک را آزاد می‌گذاشت تا کارش را انجام دهد.معانی الاخبار،ابوجعفر محمد صدوق،ص۲۱۱

 

الغرض،رفع شد اگر شک بود!                          بحث ما،در زبان کودک بود

عادت بد بگو که ترک کند                            با زبانی که طفل درک کند

رازها را به طفل دردانه                  گفت باید به شکل افسانه

.

جز شباب تن نمی‌دانی به کیر               این جوانی را بگیر ای خر شعیر

هیچ آژنگی نیفتد بر رخت              تازه ماند آن شباب فرخت

نه نژند پیریت آید برو               نه قد چون سرو تو گردد دوتو

نه شود زور جوانی از تو کم                نه به دندانها خللها یا الم

نه کمی در شهوت و طمث و بعال                  که زنان را آید از ضعفت ملال

آنچنان بگشایدت فر شباب                    که گشود آن مژدهٔ عکاشه باب

                                      ………………………..

که کند شخص منطقی،بی شک          صحبت کودکانه با کودک

کس به کودک نمی کند انشاء              حکم و برهان خُلف و استقراء

می شود هر که-سِفله یا عالی-                  حرف را با زبان خود،حالی

آدم ساده ای چو من، هیهات                       نکند درک حرف دیپلمات

وان که او را سیاسی است کلام                    در نیارد سر از زبان عوام

شده «انگور» در زبان،تبدیل                     به «عنب»یا«اوزوم»و«استافیل»

تَهِ مقصودِ مردمان(که یکی است!)                 به جز از «نام»و«نان»و«قدرت»نیست

این زبان ،بدترین آفات است                          حفظ و چرخاندنش مکافات است

گه زبان،رأی اعتماد دهد                        گه سر سبز را به باد دهد

گاه دارد به عشق،حکم تله                          چون زبان عروس،وقت«بله»

فِکَنَد قلب را گه از ضربان                        مثل شمشیر ،وقت زخم زبان

کارها می کند فراهم،هم                         می دهد کار،دست آدم هم

با زبان،گه بدون شانه و شاخ                     مار بیرون می آید از سوراخ

هر که را کِبر و کین مسخّر کرد                      می شود با زبان خوش،خر کرد

ای بسا سفله با زبان بازی                        زندگی کرده با سرافرازی

 

ارسال دیدگاه